maandag 31 oktober 2016

Halloween!

.
 
Halloween!
 
Wie angst heeft zet het op een lopen
terug van weg geweest zijn zij weer daar
met klonters aarde in hun pluizig haar
komen ze knarsend uit de grond gekropen 
 
de  stenen van de graven schuiven open
het is die ene nacht weer van het jaar
weer bulderlacht de bultenaar
de tanden geel, de ogen bloeddoorlopen
 
vampiers doen zich vannacht te goed
aan dametjes in mantelpakken
en heksen persen pap van slakken
en vullen bekers met vers bloed 
 
uit elke hoek kruipt een dozijn
wel heel behaarde vogelspinnen
door muren komen spoken binnen
doorschijnend bleek van eeuwen pijn
 
ze willen bij de mensen zijn
en oude moorden herbeginnen
het liefst in doorsnee huisgezinnen
met kinderen nog mals en klein
 
maar wie de doden snoepjes geeft
en samen met de wijze geesten
zonder angsten zit te feesten
 
 
© bert deben
Antwerpen, zondag 22 oktober 2006, voor Brigitte.
 
 

donderdag 27 oktober 2016

Klein familiedrama

.
.

Klein familiedrama

 
Vader heeft zonet naast mij mijn moeder dood geslagen
al schokt zij nu, terwijl ik schrijf, nog beetjes na
hij kon, zegt hij, het echt niet langer meer verdragen
dat zij altijd te veel slasaus deed op sla 

‘nochtans kon zij goed koken’ zegt vader nu met spijt
hij stelt zijn heftige reactie wat in vraag
‘misschien dat zij terug begint te ademen met de tijd’
over het algemeen genomen, zag hij haar wel graag  

vader schudt nu moeder door elkaar, het kan niet baten
het mens was altijd al wat koppig en blijft dood
vader grist nu uit de tafelschuif een mes en vraagt  

‘mijn zoon, waarom kunt gij het schrijven thans niet laten’
de aderen in zijn ogen kleuren rood
ik zeg : ‘omdat het de verveling wat verjaagt’.  

II  

Omdat het de verveling van het leven wat verjaagt
heb ik de pen en het papier een deel van mij gemaakt
ik kan niet zonder meer, de werkelijkheid is godgeklaagd
ik zie hoe vader in een soort geagiteerde roes geraakt  

het mes dat hij genomen heeft, blinkt glanzend in het licht
hij grijnst, er druppelen wat parels op zijn hoofd
het mes gaat nu op zoek naar angst en wordt naar mij gericht
ik kijk niet op, ik heb mezelf nog een sonnet beloofd  

want zo ben ik, eens dat ik volop aan het schrijven ben
kan niets mij van mijn doel beletten
ik ben een schrijver, en een schrijver schrijft  

dan ploft het mes doorheen mijn hart, maar ik blijf zen
het bloed spuit overheen mijn twee sonnetten
ik vind dat hij vandaag wat overdrijft. 
 

© bert deben
Antwerpen, donderdag 29 oktober 2009, om de verveling wat te verjagen …



zaterdag 22 oktober 2016

Je ligt voor mij


 
Je ligt voor mij, ik wil je raken
je ogen dicht tot rust gekeerd
mijn handen eenzaam maar volleerd
ik durf je nu niet wakker maken  

nog nooit heb ik jou zo begeerd
je rug ontbloot tot aan het laken
de stoppels op je kin en kaken
ik streel je heel gereserveerd  

het lichaam dat ik met je deelde
met vingers van de dag voordien
alleen mezelf kan ik hier zijn
de stilte dwingt mij tot verbeelden  

je ligt voor mij, ik kan je zien
terwijl ik zacht in jou verdwijn. 
 

© bert deben
Vlessart – Léglise, dinsdag 8 juni 2010, voor Ruud.
 
 


maandag 17 oktober 2016

Koopkracht - Charles Ducal



Koopkracht  

Na zijn dood werd God vloeibaar 
goud. In die vorm kwam hij overal, 
op alle plaatsen, die hij overspoelde
tot men geen andere god nog aanbad.  

Heter dan kokende as, kouder dan ijs
drong hij binnen door ogen en oren
en dwong alle handen naar zijn gebod: 
wie een leven wil moet het zien te kopen.  

Wie het kan wordt vloeibaar als God zelf,
wast aan en giet zich uit over de wereld,
duizenden goden, allen de enige.
Wie het niet kan wordt onbestaand,  

een roeier zonder spanen,
een zwemmer in het moeras,
een drenkeling buiten adem,
een wesp in een limonadeglas. 
 


Charles Ducal schreef dit gedicht naar aanleiding van de Werelddag van Verzet tegen de Armoede op 17 oktober 2014. Hij was 2 jaar lang België’s Dichter des Vaderlands:

fotocollage: in Go(l)d we trust - bert deben
 

zaterdag 15 oktober 2016

Sterven voor de laatste keer - Derrel Niemeijer



Stervend by Derrel Niemeijer

Waar ben je
naartoe geweest?
Waar ging je heen?
Heb je de zomer gevolgd
om de winter te zien
die zijn gezicht duwde
in de smeltende sneeuw?
Of ben je weer hier
om opnieuw te sterven?
Nou,
probeer geen
andere tijd uit
om terug te komen,
sterven brengt mij niks
en brengt ons niets.
Heb jij de zwaan gezien
deze gleed over
het water wat
roze was
omdat jij erin keek
zoekend naar mij
in beelden
die je opriep
met betoveringen.
Alsof je aan
het wachten was
op een wereld,
jouw wereld,
om vorm te geven
of was het mijn wereld
of die van ons,
tezamen.
Wat je zag
waren geen dromen
maar de kleur was
wel roze.
Zie jij
hoe het kan zijn?
Zag je
hoe het kan worden?
Of kan het
je helemaal niks schelen
als jouw wereld vergaat
of die van mij?
Of nog erger
die van ons.
Laten we werken,
tezamen, ik wil
niet alleen sterven
voor de laatste keer
… ben voor
de laatste keer hier
dus gaan we het doen.
Gaan we het doen
een wereld opbouwen
vol kleur
waarvan we
kunnen genieten?
Of ga ik sterven
voor de laatste keer,
hier, op aarde?
 

Derrel Niemeijer
Ook al werd dit huiveringwekkend mooie gedicht een jaar geleden geschreven, het had net zo goed het laatste gedicht kunnen zijn van Derrel – het staat dan ook als laatste op zijn eigen website:
http://www.derrelniemeijer.nl/
Soms kan iets heel snel gaan. Exact 2 weken geleden zaten we nog te lachen aan een tafeltje en deelden we samen het podium tijdens Ballonnenvrees in café Ami te Antwerpen. Een paar dagen later vernam ik dat Derrel slokdarmkanker had met uitzaaiingen naar maag en lever – stoutmoedig had hij nog een indrukwekkend en levendig optreden weg gegeven.

Op een afscheidskaart voor hem ik nog: “blijf een laatste gedicht schrijven! En zo niet, moge het een zacht verdwijnen zijn …”

Donderdagavond, 13 oktober 2016, overleed Derrel op 38 jarige leeftijd.  
Overlijdensbericht uit het 'Eindhovens Dagblad':
Onder een bewerking van een foto van ons samen in café Lami op 30 september en een foto van ons gezamenlijk podiummoment – met dank aan Kattya Janssen voor het vastleggen hiervan.



 

donderdag 13 oktober 2016

Op het balkon is het oktober


 
Op het balkon is het oktober
een kille wind, een zachte zon
en zicht op hoe wat eens begon
vandaag een herfstig einde vindt  

de bomen staan mooi te verkleuren
maar ieder gaat er aan voorbij
dit is een stad, er moet gebeuren
het groen zet hier zichzelf opzij  

ik kijk naar mensen onder mij
’t is middag nu, ik zie scholieren
en hoe ze stoppen voor rood licht
en daarna snel weer verder gaan  

van 10 hoog lijken het wel mieren
een netwerk van gehaast bestaan. 
 

© bert deben
Antwerpen, 10 hoog, donderdag 13 oktober 2016, balkongedicht nr. 4, jg. 2. 



















dinsdag 11 oktober 2016

Prikkels Magazine - Caroline In't Veld

.
 
Voor de herfsteditie van Prikkels, het e-magazine van de Almeerse muzikante Caroline In't Veld, mocht ik niet enkel het gedicht van de maand ('Achter de wolken in mijn hoofd') aanleveren, maar ook de coverfoto (uit de 'Rode Sofa Sessies' reeks). Het e-magazine kan men lezen op:


zondag 9 oktober 2016

Brief


 

Brief 
 
Ik heb vandaag
een brief geschreven
en later weer verscheurd
 
alles stond er in wat was gebeurd 
 
waarna al wat veranderd was 
hetzelfde is gebleven. 
 

© bert deben
Antwerpen, dinsdag 9 augustus 2011. 
 
 
 

zaterdag 8 oktober 2016

De rug van een hand - Violante Juarez Oliveira


Lip  

We lopen door het park
met onze bogen  

ik draag de koker
met de stompe pijlen  

Een jongen daagt
ons uit
geeft haar een duw  

Ik ren, zij niet  

Hij slaat
ze valt  

Wanneer hij weg is
staat ze op  

Ze spuwt en veegt
met de rug van haar hand
het bloed van haar lip  

Als ik terug
naast haar sta  

zegt ze niet: lafbek
Ze zegt: wat zullen we doen? 
 

Alsof  

Hoe ze toen met de rug
van haar hand
het bloed van haar lip –  

en hoe ze spuwde
Alsof de wereld niets –
haar niets kon maken 
 

© Violante Juarez Oliveira
(alias Johanna M Pas)  

uit ‘De rug van een hand’
een bundeltje dat in beperkte oplage werd uitgebracht als onderdeel van het project
wie meer wil weten over het project:
 
Johanna M Pas tijdens de voorstelling van Boekenruggen en De rug van een hand in het Roze Huis 2 okt. 2016 
foto: Rudy Thewis