Aan beide kanten

                                                                                                  

                                                                   

                                                                   

Aan beide kanten

van het slagveld vochten ze

voor eenzelfde god

tot ze alles kwijt waren

behalve hun religie. 

 

© bert deben

A67, NL, vrijdag 4 september 2015

 

 

 

 

Ergens, onder een regenboog ...

De vijandschap en achterdocht

zijn diepgeworteld in dit land

de vrede gaat hier hand in hand
met dwang, maar zonder zegetocht
 
geen man, geen vrouw, die hier niet vocht
gewetens werden aangerand
voor eigen volk en vaderland
voor grens en scheiding die men zocht
 
na jaren strijden en geweld
en na het tellen van de doden
verkoos men toch de echte noden
en werd de rust weer opgesteld
 
de oorlog werd alweer verboden
maar voor hoelang werd niet vermeld.
 
 
© bert deben
Antwerpen, 9 mei 1993.
Gedicht oorspronkelijk 28 jan. 2014 op blog geplaatst n.a.v. de Poëzieavond 'Oorlog en Vrede'

Destijds geschreven n.a.v. een vredesverdrag tussen Israël en de Palestijnen, maar het zou net zo goed over Noord Ierland, Kosovo, Somalië, Afghanistan, Soedan, Irak, Koerdistan, Tjsetsjenië of Syrië kunnen gaan …

 

werd in 1993 gepubliceerd in Forum voor Vredesactie, jg 24 nr 144 en in 1996 in Literair tijdschrift Gist, jg 19 nr 2.

De moeilijkheid van vrede

De moeilijkheid van vrede 
------------------------------- 

Als je kind gedood wordt door een kogel 
die bestemd was voor het zoontje van de buren 

als je vader wordt verbannen 
en weggerukt uit de familie 
terwijl je moeder het besterft 

als je man gevangen wordt gezet 
vernederd, gebroken en gemarteld 
zonder reden, zonder rechtspraak 

en als je land bezet wordt 
door een volk dat hardvochtig stelt: 
dit is ONS land, ONS BELOOFDE LAND! 

kan er dan nog vrede heersen 

moet er dan wel vrede zijn 
voor de moeder van het kind 
dat hier in betere scholen bescherming vindt  
voor de vader die zich in vrijheid kan bewegen 
voor het volk dat vernedert en verdrukt 

mijn antwoord 
in mijn meest vergevensgezinde uren 
is: misschien … 

 

 

© bert deben

Antwerpen, 29 april 1993. 

Geschreven 29 april 1993 in naam van en n.a.v. het zien van een heel aangrijpend interview met een Palestijnse moeder, afgenomen en gefilmd met videocamera door haar dochter.

Oslo Vredesakkoorden 1993: Oslo-akkoorden - Wikipedia 

VRT overzicht 75 jaar gewapende strijd (11 okt. 2023): Meer dan 75 jaar gewapende strijd: enkele sleutelmomenten van het Palestijns-Israëlische conflict | VRT NWS: nieuws 

Er was eens een Jezus ...

Begin 1989 schreef ik een limerick (niet eens volgend de regels van de kunst), waarin ik beweerde dat Jezus een pacifist was en dat dit ook de reden was waarom hij vermoord werd. Ik stuurde de limerick naar ‘Protest’, een magazine voor Vredesaktie, en kreeg kort nadien een brief terug, met de vraag om voor hun blad een artikel te schrijven over de pacifistische ideeën van Jezus, in ruil voor 6 postzegels en eeuwige roem … 

Ik moest er even over nadenken, want als kind had ik wel godsdienst gevolgd, totdat ik mijn verplichte plechtige communie had gedaan (in mijn geval op mijn 11de), daarna stapte ik meteen over naar moraal, omdat ik toen al niet meer geloofde in religie. Van huis uit was er ook geen hechte band met de kerk (eerder in tegendeel) en ik had dus ook weinig echte kennis van de bijbel of het nieuwe testament. Anderzijds was ik wel fan van ‘Jesus Christ Superstar !’ (nog steeds kan ik de volledige musical meezingen!) en vond ik het wel een uitdaging, dus ik zegde toe en kreeg 3 maand om het artikel te schrijven. 

Ik las niet enkel het Nieuwe Testament (toch grotendeels), maar zocht ook naar geschiedkundige achtergronden uit de periode waarin Jezus moest geleefd hebben en de politieke achtergrond rond de Joodse drang om zich te ontdoen van het juk van de Romeinse bezetter. Het werd een interessante queeste, die tot mijn verbazing zelfs de grondslag blootlegde van het huidige conflict tussen Joden en Palestijnen. Ik was dan ook behoorlijk fier toen het artikel gepubliceerd werd in Protest, jg 20 nr 110. Vorig jaar, tijdens mijn verhuis vond ik het tijdschrift terug waar het in stond en dacht ik: eigenlijk moet ik dit toch een keer op mijn blog zetten – en dan is Pasen toch wel de meest gepaste periode om dat te doen. 

Ik heb het artikel wel in 6 delen moeten ‘verknippen’ om het hieronder op een leesbare manier te kunnen plaatsen – dat maakt het een extra lange bijdrage deze keer, maar ik hoop dat het de lezers, nu een kwart eeuw later, nog steeds mag boeien:  

 

Rond de dood van Tirtza Porat

.

 

Rond de dood van Tirtza Porat 
(Beita, 6 april 1988) 

Een 14jarig meisje vraagt een landgenoot 
niet te schieten op de vijand 
de opgedrongen vijand 

het kind wordt getroffen 
door een steen en een kogel 
en sterft 

een kogel van het eigen volk 
doet een land met afschuw huiveren 
het geweten eens te meer bezwaard 

een steen van de vijand 
maakt de haat nog harder 
en de wraak 
indien mogelijk 
bitterder dan de weerwraak 

een 14jarig meisje is gestorven 
om ogen te openen 
van een massa 
die liever blind wil zijn 

in een land waar Eénoog 
de andere kant op kijkt.  

 

© bert deben 
Edegem, april 1988.