Parafrase
Mijn hele leven lang was afscheid nemen
in elke brief, in elk gedicht, in elke zin
kwam wel het woordje ‘dood’ of ‘afscheid’ in
zo niet direct, dan ergens wel in zwemen
een lang subtiel vaarwel, mezelf ontnemen
dat ik leven durf of wil, in chronisch onmin
met vergankelijk geluk, steeds de tegenzin
de afkeer om te zijn in het extreme
verlang van mij geen nieuwe parafrase
ik ben te uitgeput, te moe, te zeer ontkracht
hoe kan nog van een mens als ik worden verwacht
iets duidelijk te maken aan de dwazen
ze zouden zich alleen maar erg verbazen
ze zien de dichter enkel als hij lacht.
© bert deben
Antwerpen, 19 juni 1994.
in een prillere versie gepubliceerd geweest in literair tijdschrift Gist 1995, jg. 18 nr 3
Een onlangs in een oud dagboek teruggevonden gedicht.
BeantwoordenVerwijderenHerkenbaar duister voor die periode uit mijn leven.
Een Parafrase , 32 jaar geleden .... Prachtige gedichten .💕❤💕
BeantwoordenVerwijderenJe gedichten waren toen ook wel ingewikkelder in taalgebruik dan tegenwoordig.
BeantwoordenVerwijderenIk denk vooral iets meer 'omfloerst' ...
VerwijderenNiet iets om vrolijk van te worden, wel herkenbaar uit ook een meer donkere periode in mijn leven, vooral dan die laatste zin. Als ik buiten kwam lachte ook ik vrolijk alsof er niets aan de hand was.
BeantwoordenVerwijderenHeerlijk droef zoals je toen schreef...
BeantwoordenVerwijderenInmiddels lacht het leven je vaker toe, gelukkig.