woensdag 29 juli 1992

Wat liefde genoemd werd ...

.


Wat liefde genoemd werd is lang weer verdwenen 
er rest ons nog enkel gebruik van elkaar 
een gekweld gemoed, een wrang misnoegen, maar 
we zijn reeds voorbij het gemis te bewenen 

zo zacht als de zon ooit voor ons heeft geschenen 
zo bitter zijn wij nu nog slechts accessoir 
de tederheid bleek alsnog verzadigbaar 
wat liefde genoemd werd is lang weer verdwenen 

de passie verzonk in een drijfzand van zwijgen 
een trein die blijft rijden met lege wagons 
de sporen verbinden verlaten perrons 

hoeveel wij ook aan het verleden ontlenen 
en hoezeer wij ook naar dat eertijdse neigen 
wat liefde genoemd werd is lang weer verdwenen. 


© bert deben
Benidorm, 29 juli 1992, voor F. 
 
Graffiti girl - Stavanger, Norway, unknown artist - foto © bert deben 2017  

 .

4 opmerkingen:

  1. Dan is het wellicht beter er een punt achter te zetten. En terwijl ik dat denk zie ik hem, die ene punt, helemaal aan het eind. Die staat daar niet zomaar, denk ik dan, helemaal alleen. Graaf ik te diep, Bert? Kies je bewust voor die ene punt of is dat "toeval"?
    Treurig, zoals Johan al zei, maar zo mooi in al die treurigheid.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het punt zou 4 maand later echt gezet worden ...
      Het is gelukkig een gedicht uit 1992 en ondertussen dus een anekdote uit één van mijn vorige levens. Maar ik vond het toch ook wel mooi om het te herontdekken in mijn archief van treurigheid ;-)

      Verwijderen
  2. Vroeger zag ik er niet tegenop om over te stappen en zo kwam ik overal. Nu blijf ik liever zitten, ook als de treinverbinding op het eerste gezicht minder praktisch lijkt en de wagons met minder comfort zijn uitgerust en mijn reizen beperkt worden. (De trein als metafoor, lijkt niettemin onuitputtelijk.)

    BeantwoordenVerwijderen