maandag 23 februari 2015

Poëzie behoeft geen licht

.

 
Afdronk
. 
Poëzie behoeft geen licht
tenzij een lampje naast een zetel
waar je heel alleen slechts één gedicht
tot aan de lippen brengt  

je nipt, je proeft, je degusteert
de lippen testen zin per zin
tot ergens dieper binnenin
de wortels speuren naar een grond  

om daar voor altijd te beklijven
je nipt, je ruikt, je ademt in
de kleur, de helderheid, intensiteit
je voelt dat al wat was weer kan bestaan
en al wat is kan achterblijven  

alsof het nooit hoeft weg te gaan. 
 
 

© bert deben
Brussel, Grote Markt, vrijdag 20 september 2013
geschreven tijdens de presentatie van de bundel ‘De gevoelige plaat’ van Hilde Pinnoo.
Werd gepubliceerd in de bundel beste gedichten 10de Poëziewedstrijd VtbKultuur Opwijk 


zaterdag 21 februari 2015

Ik ben in Oegstgeest op toilet geweest

 .
(eigen toilet)


Ik ben in Oegstgeest op toilet geweest
nog net voor middernacht
het marmer daar
was koningsblauw
toiletpapier zo zacht
nog zachter dan
te Wassenaar  

het water was als ochtenddauw
het spoelen ruisen van de zee
het kolkte zacht in baren mee
in porseleinen buizen onder het gebouw  

ik ben in Oegstgeest op toilet geweest
een onvergetelijke piek
geslepen spiegels, nieuwe maan
een lavabo met gouden kraan
op achtergrond vioolmuziek  

van Ameland tot Etten-Leur
van Zandvoort tot in Enschede
bezocht ik menig schoon closet privé
in Zeist zelfs één met tulpengeur
verbaasd was ik van al hun pracht  

maar in Oegstgeest
net voor middernacht
was ik het waarlijk nog het meest. 
 

© bert deben
Oegstgeest, 24 april 2004, voor Skipi.
 

donderdag 19 februari 2015

Vetorecht !

.
.
Vetorecht!
.             
Daar staan ze dan, jouw laatste kasten
de slaapkamer, een groot salon
wat eer dit jaar als grap begon
en wat ik dacht dat hier niet paste  

je geeft jouw leven hier een plaats
en laadt met zorg de dozen uit
terwijl ik meest de ogen sluit
word ik opeens heel tegendraads  

er wordt jou weinig hier ontzegd
maar afschuw tekent mijn gelaat
in mij verkrampt zelfs elke spier
fervent stel ik mijn vetorecht:  

zolang de goede smaak bestaat
geen kaders met borduurwerk hier! 
 
.
© bert deben
Antwerpen, zaterdag 15 juli 2006, voor Bobje.
Kader werd gemaakt voor de tentoonstelling 'Poetry in the Picture' in 2009.
  
 .

maandag 16 februari 2015

Bondage

.
Antwerpen, maandag 16 februari 2009
stijloefening in 5 'abab' kwatrijnen
fantasietje n.a.v. de aankoop van mijn nieuwe bed
 
 

zaterdag 14 februari 2015

Ballade voor de Liefde

 .
Painting: Eros by Sidney Harold Metayard (1868 - 1947)

  Ballade voor de Liefde
 
Aan al wie ik heb liefgehad
al was het maar een korte tijd
dat ik jou of jij mij aanbad
aan geen van jullie een verwijt
ik had nog geen seconde spijt
na al de jaren denk ik wijs:
de liefde is een heerlijkheid
en kleurt het leven minder grijs.   

Aan al wie ik graag heb gezien
met wie ik even samen was
al was het dan te kort misschien
of breekbaar als het fijnste glas
het leek of iets in mij genas
en even smolt in mij het ijs
want liefde is een warme jas
en kleurt het leven minder grijs.  

Aan al wie ik ooit heb bemind
al was het ook maar voor heel even
en daarna weg weer met de wind
omdat ik het had opgegeven
hoe mooi is toch iets bij gebleven
een schilfer van het paradijs
want liefde is intens verheven
en kleurt het leven minder grijs.  

Envoi:
Aan al wie ik zo heb bezeerd
want soms heeft liefde ook een prijs
ik hoop dat je mij pardonneert -
ook dat doet deugd heb ik geleerd
en kleurt het leven minder grijs. 
.
© Bert Deben

Hengstdijk, maandag 24 november 2014. 

 
Ballade (Chant Royal of Rederijkersrefrein) naar laat middeleeuwse traditie.
De 'Envoi' is de laatste en kortere (gewoonlijk vierde) strofe in een ballade, met daarin een opdracht (envoi) of boodschap aan de prins of de voorzitter van de Rederijkers (afgeleid van de Franse ‘rhétoriqueurs’, zijnde dichters en voordrachtkunstenaars die zich in de late middeleeuwen organiseerden in verenigingen om de schoonheid van het woord te verspreiden).
 

zondag 8 februari 2015

Twee zonnen - Maria Barnas


Twee zonnen  

.
Wanneer ik ga slapen ligt de zee nog steeds beneden
en altijd is de zon mij voor.  

Ik sta bij een uitsnede
van donker water en later ben ik bij de boten  

met zeilen wit zo licht als opgeluchte stemmen
en tussen schaterende meeuwen weleens opgetogen.  

Maar in de ring die ik kreeg sta ik scheef
naast een datum.  En ik zie hem in de verte
gaan, met een zon.  Slordig herhaald in het raam.  

Hij noemt mij Bloem.  Ook wel Lente, Sexy, Liefste,
Liefde, Lief en de laatste tijd steeds vaker
Lieverniet, Neelater, Alsjeblieft.  
 
 
Maria Barnas
uit Twee zonnen (Arbeiderspers, Amsterdam, 2003)
één van mijn absolute favoriete gedichten over de liefde.

 
Meer over Maria Barnas kan je o.a. vinden op:
 

dinsdag 3 februari 2015

Requiem voor het bed

. 
© bert deben - Antwerpen, zondag 7 mei 2006, voor bed en Bobje.
Uit de reeks: waar gebeurde verhuisgedichten.
 Foto van bed uit reclame voor Durex