maandag 31 oktober 2011

Dawn of the dead duckies ...


The Dawn of the Dead Duckies
 
 
Drie dode eendjes langs de baan
vonden zichzelf nog veel te klein
en veel te jong nog, om naar de hemel te gaan
dus kozen zij er voor om ondood te zijn
en zo ook wraak te nemen, 1 keer per jaar:
 
 
het eerste zou als een geest verschijnen 
langs slecht verlichte kronkelwegen
naast diepe dalen en ravijnen
en kwam men de geest opeens dan tegen
dan schrok men zich te pletter daar!
 
 
het tweede vertoonde zich graag heel dood
als hoofdgerecht op een banket   
waarbij het telkens zeer genoot
om, als het mes er in werd gezet 
verschrikkelijk hard te beginnen kwaken!
 
 
het derde zou als een engel gekleed
al wie het voederde met beschimmeld brood
(waar menig eend aan overleed)
naar de vijverrand lokken, om weinig devoot
hen daar dan helemaal onder te braken!
 
 
© bert deben
Monschau, vrijdag 7 september 2012.


 
 

1ste prijs - 2e Hillegomse poëziewedstrijd - okt. 2011




Uitstap


Er stond een uitstap op het plan
uniek bezoek aan oude stenen
reeds half vergaan en half verdwenen
attractie noemt men zoiets dan

men kan op zulke plaatsen leren
dat alles na een tijd vergaat
een rijk, een grens, een stad, een staat
tot stof zal alles wederkeren

een beetje ernst een halve dag
en een tapijtenweverij
met extra korting per toerist
als stof dat ik omschrijven mag

het bracht mij vast wat wijsheid bij
als ik de bus niet had gemist.



© bert deben
Kuşadasi, hotel Sürmeli, Turkije 12 september 2006.  
Geschreven liggend aan het zwembad, op een moment dat ik op uitstap in Efesi had moeten zijn … ;-)

1ste prijs - 2e Hillegomse poëziewedstrijd, 30 oktober 2011.

Na een aangename en zeer afwisselende cultuurnamiddag in het prachtige gebouw van de Kulturele Raad te Hillegom, mocht ik de 1ste prijs (de wel heel mooie glazen trofee, zie foto) in ontvangst nemen voor de 2de Hillegomse Poëziewedstrijd, voor bovenstaand gedicht. 

Het thema van de wedstrijd was ‘Op Reis’ en onder die naam verscheen ook een bundel met 65 gedichten, uitgekozen uit de 328 inzendingen (waarvan ongeveer 1/3de uit Vlaanderen).  Buiten mijn winnend gedicht werden ook nog 2 andere gedichten van mij hierin opgenomen: ‘Birkenau’ en ‘Amsterdam, op een zaterdag’.

foto met Bennie Sieverink (Hengelo), die samen met Gui Nijs (Tienen) gedeeld 3de werd in deze wedstrijd. 
Michelle Brouwer (Zwolle) behaalde de 2de prijs.

Prijsuitreiking en voordracht kan men bekijken op:

 

vrijdag 28 oktober 2011

Heksenfeest !

















.
Heksenfeest !
 
Donkere wolken, volle maan
De sterren heeft men uitgedaan
En nergens kruipt of vliegt een beest
De boze heksen vieren feest !

Wat muggenlarven, kikkerdril
Een vissenoog, een rattenbil
De ketel kookt maar is niet vol …
‘Eens kijken …’ roept de toverkol
‘Eens kijken wat ik nog niet heb !’
De spinnen beven in hun web
De muizen kruipen in hun hol
De ketel kookt, maar is niet vol …

De heksen dansen rond het vuur
Nog even en ’t is twaalf uur
En middernacht en volle maan
Nog nooit is dat eens goed gegaan …

De aarde beeft en stenen zweven
De bomen komen nu tot leven
En vallen al de auto’s aan
Dus haal die dingen van de baan
Vóór middernacht, vóór middernacht !
En wees maar stil, en slaap maar zacht
Want anders staan de heksen daar
En koken zij jou lekker gaar

‘Eens kijken …’ roept de toverkol
‘De ketel kookt, maar is niet vol …
daar kan nog wel een kindje bij !
Hmmm, dat wordt vast een smulpartij !'


© bert deben
Pieterburen, 14-15 augustus 1994, bij volle maan en middernacht, voor Dana.

.

Piep was mooi en Piep was muis ...

.


Piep
 
Piep was mooi en Piep was muis
en liep hier vrolijk door het huis
hij had hier zo z’n eigen stekje
het was de liefste muis van al
 
maar Piep brak net z’n lieve nekje
omdat hij kaas at van een val.
 
 
© bert deben
Antwerpen, dinsdag 28 september 2010, voor Ruud.
 

 



dinsdag 25 oktober 2011

Poëziemiddag 30 oktober te Hillegom met prijsuitreiking poëziewedstrijd

.


Affiche Poëziemiddag 30 oktober te Hillegom 
met prijsuitreiking 2de Hillegomse Poëziewedstrijd, 
waarvoor ik genomineerd werd.
.

donderdag 20 oktober 2011

Met de tijd gaat het voorbij ... / Avec Le Temps - Léo Ferré


Avec Le Temps – Léo Ferré

Met de tijd

 
Met de tijd,
met de tijd gaat alles voorbij
vergeet men het gezicht en vergeet men de stem
en het hart dat niet meer slaat
wordt het overbodig, om verder te zoeken
en klampt men zich niet langer vast
en zo is het goed …

Met de tijd,
met de tijd gaat het voorbij
degene die men aanbad en die men zocht in de regen
en van wie men vermoedde dat, in slechts een blik
tussen de regels en de woorden door, onder het mom
van een bedekte eed die in de nacht verdween
zoals alles verdwijnt met de tijd …

Met de tijd,
met de tijd gaat het voorbij
zelfs het meest gekoesterde beeld, dat men had van een gelaat
snuffelend in een galerij, tussen de rekken van de dood
op een zaterdagavond, als tederheid
veel meer dan anders nog, ontbreekt …

Met de tijd,
met de tijd gaat het voorbij
degene in wie men geloofde, met een kuch en voor niets
die men lucht gaf en juwelen, degene
voor wie men de ziel voor een stuiver verkocht
voor wie men zich verder sleept
zoals een hond een slee
met de tijd, met de tijd valt het allemaal nog mee …

Met de tijd,
met de tijd gaat het voorbij
en vergeet men de passie
maar ook de stem die zachtjes ooit de woorden zei:
kom niet te laat, vat geen kou …

Met de tijd,
met de tijd gaat het voorbij
wordt men bleek als een versleten paard
ervaart men dat het bloed bevriest, in een toevallig bed
waarin men zich verloren voelt, maar toch ook blij
al voelt men zich bestolen door de jaren

want met de tijd, 

gaat ook het liefhebben voorbij …

 
Léo Ferré / vertaling © bert deben
Antwerpen, maandag 17 oktober 2011, voor Marije Hendrikx


Léo Ferré is een Frans-Monegaskische musicus, componist, dichter en  zanger. Hij werd geboren als Léo Albert Charles Antoine Ferré op 24 augustus 1916 in Monaco en overleed 14 juli 1993, op 77 jarige leeftijd, in Toscane (Italië).  Léo Ferré was als componist, zanger en liedjesschrijver bijzonder productief en heeft meer dan veertig albums op zijn naam staan.  

‘Avec Le Temps’, veruit zijn meest bekende nummer, is één van de meest beklijvende chansons ooit en ook de tekst op zich is prachtig.  Ik zocht via het web naar vertalingen, maar deze waren ofwel van een beroerde kwaliteit (via een vertaalprogramma?) of hadden naar mijn gevoel te weinig rekening gehouden met de poëzie.  Een vertaling maken is natuurlijk nooit makkelijk – zelf probeerde ik me enerzijds zo dicht mogelijk bij de tekst te houden, anderzijds bij het gevoel dat het lied bij mij teweegbrengt.  Na een paar dagen heb ik de vertaalde tekst, na een aantal keer hardop te lezen, nog bijgeschaafd, deze keer vooral rekening houdend met de poëtische klank en leesbaarheid.

Hieronder een YouTube video waarin Léo Ferré zelf het nummer brengt en de originele Franstalige tekst:


 
Avec le temps...

Avec le temps...
Avec le temps, va, tout s'en va
On oublie le visage et l'on oublie la voix
Le coeur, quand ça bat plus, c'est pas la peine d'aller
Chercher plus loin, faut laisser faire et c'est très bien

Avec le temps...

Avec le temps, va, tout s'en va
L'autre qu'on adorait, qu'on cherchait sous la pluie
L'autre qu'on devinait au détour d'un regard
Entre les mots, entre les lignes et sous le fard
D'un serment maquillé qui s'en va faire sa nuit
Avec le temps tout s'évanouit

Avec le temps...

Avec le temps, va, tout s'en va
Même les plus chouettes souvenirs, ça, t'as une de ces gueules
A la gallerie j'farfouille dans les rayons d'la mort
Le samedi soir quand la tendresse s'en va toute seule

Avec le temps...

Avec le temps, va, tout s'en va
L'autre à qui l'on croyait pour un rhume, pour un rien
L'autre à qui l'on donnait du vent et des bijoux
Pour qui l'on eût vendu son âme pour quelques sous
Devant quoi l'on s'traînait comme traînent les chiens
Avec le temps, va, tout va bien

Avec le temps...

Avec le temps, va, tout s'en va
On oublie les passions et l'on oublie les voix
Qui vous disaient tout bas les mots des pauvres gens
Ne rentre pas trop tard, surtout ne prends pas froid

Avec le temps...

Avec le temps, va, tout s'en va
Et l'on se sent blanchi comme un cheval fourbu
Et l'on se sent glacé dans un lit de hasard
Et l'on se sent tout seul peut-être mais peinard
Et l'on se sent floué par les années perdues, alors vraiment
Avec le temps on n'aime plus


Léo Ferré 
(http://www.paroles-musique.com/paroles-Leo_Ferre-Avec_Le_Temps-lyrics,p11129)


en als uitsmijter ook nog een schitterende versie van Dalida!

 

zondag 16 oktober 2011

We hebben niets meer te verhalen ...

.



Stilleven
met 2 vragen


We zitten in een praatcafé
we praten niet – ik bewonder
het interieur en onder-
tussen nip ik van mijn thee

je zit naast mij en drinkt iets mee
een soort jenever en zonder
iets te zeggen kijk je rond – er
hangt een stilte tussen ons getwee

we hebben niets meer te verhalen
ik neem het bierviltje dat voor mij ligt
en schrijf tot deze zin toe dit gedicht

dan vraag je stil: “Zal ik betalen ?”
zo weet ik tevens dat we gaan
ik doe alvast mijn jas maar aan.


© bert deben
Antwerpen, 25 oktober 1996, voor H.


.

dinsdag 4 oktober 2011

Poëzie in de Keizerskapel - zondag 6 november 2011


Poëzie in de Keizerskapel
Keizerstraat 23 - 2000 Antwerpen



Inleiding
Baron Benoît de Moffarts

Poëzie

Muzikale omlijsting: Viool
Dirk Van Bel
 
zondag 6 november 2011
 
deuren open 19:00 uur – start programma 19:30 uur
 
inkom 5 euro
(ten voordele van het renovatiefonds van de Keizerkapel)



 
 
  






 
 


 
 
 

maandag 3 oktober 2011

Met potlood stond jouw naam er in



Met potlood stond jouw naam er in
voorzichtig klein geschreven
zo kreeg je als herinnering
alsnog een tweede leven

alleen jouw naam, niet meer dan dat
niet eens waarom, niet eens de dag
en ook niet wie toen wie aanbad
alsof je reeds de toekomst zag

toch deed het iets toen ik het las
na al die tijd toch weer verstomd
omdat het enkel dat maar was
en ik jou nooit had uitgegomd

ik zuchtte even en bedacht:
we leven in het nu en hier
en legde jou opvallend zacht
de doos in bij het oud papier.

© bert deben
Antwerpen, Stadspark, 25 augustus 2011.



Zondag 2 november 2014, mocht ik tijdens de 5de Hillegomse Poëziemiddag de 1ste prijs in ontvangst nemen voor dit gedicht - het werd gepubliceerd in de bundel 'Nostalgie'.
.