Mensen gevraagd - Coert Poort

MENSEN GEVRAAGD

   

    Mensen gevraagd om de vrede te leren
    waar geweld door de eeuwen model heeft gestaan
    Mensen gevraagd die de wegen markeren
    waarop alles wat leven heeft verder kan gaan

    Mensen gevraagd om de noodklok te luiden
    en om tegen de waanzin de straat op te gaan
    mensen gevraagd om de tekens te duiden
    die alleen nog moedwillig zijn mis te verstaan 

    Mensen gevraagd om hun nek uit te steken
    voor een andere tijd en een nieuwe moraal
    mensen om ijzer met handen te breken
    ook al lijkt het ondoenlijk en paradoxaal

    Mensen gevraagd die in naam van de vrede
    voor behoud van de aarde en al wat daar leeft
    wapens ook zelf tot een ploeg willen smeden
    voor een oogst die aan allen weer overvloed geeft

    Mensen gevraagd! Er worden mensen gevraagd
    dringend mensen gevraagd!
    mensen te midden van mensen gevraagd!

  

    Coert Poort (1922 - 2004)

.

Coert Poort was Nederlands dichter, schrijver en luisterspeldramaturg bij NCRV-radio. 

Publiceerde o.a.: Twee gedichten (1953), De koning van Wezel (1958), Mannenwerk (1961), Zonder omslag (1970), Ingevuld om te leven (1973), Om precies te zijn (1975) en In de volgorde der woorden (1984). Een keuze uit eerder gepubliceerde poëziebundels verscheen in Gedichten (1970), waarin ook de nieuwe bundel Zonder omslag werd opgenomen. Hoezeer Poort het schrijven van poëzie als ambacht ervaart, blijkt uit zijn bundel Dichtwerk (1980). 

Het gedicht ‘Mensen gevraagd’ van Coert Poort was heel erg populair tijdens de campagne tegen nieuwe kruisraketten in Nederland en werd ook als lied vele malen opgevoerd. ‘Mensen gevraagd’ werd op muziek gezet door Jos Linnebank en voor een koor bewerkt door Jan van den Oever. Tijdens het bezoek van de Koningin op 30 april 2003 aan Deventer en Wijhe, werd het in de Grote Kerk van Wijhe door een groot gemengd koor gezongen. Het lied in koorzang kan je hier onder beluisteren: 

.

Bronnen:
Mensen-Gevraagd – Vredesmuseum 
Coert Poort - auteur - DBNL 

Met een wens voor vrede

.

De vijand heeft hoofdpijn, voelt zich ongesteld 
paniek op de beurzen, angst in een driedelig pak 
een dag geen oorlog bezorgt de gieren ongemak 
er wordt geraamd, geschat, ernstig uitgeteld 

geen kaviaar, geen champagne, geen geld 
dassen worden losgeknoopt, men tast in een zak
vindt nog net genoeg voor een brood en onderdak
in een achterbuurt, met angst voor zinloos geweld

Zeus wordt aangeroepen, Thor, Mars, elke God
die mannelijk lijkt, laat toch de oorlog herbeginnen
geef de vijand aspirine, laat hem eventueel winnen
maar laat de klanten niet ontsnappen aan hun lot

toen sneeuwde het en bleef ook het eigen leger binnen
de beurzen sloten, men sprak van een complot.

© bert deben
Antwerpen, Kerstmarkt, december 1999. 

.

HAPPY XMAS (WAR IS OVER) 

John & Yoko Plastic Ono Band + Harlem Community Choir

Met een wens voor vrede

♥

bert & ruud

Hier in het bos ...

.

.

HIER IN HET BOS 

Hier in het bos hoor ik geluiden 
die ik als stadsmens amper ken 
ik ken ook ’t noorden niet van ’t zuiden 
maar voel hier dat ik rustig ben 

de vogels fluiten hier hun lied 
zo hoort het ook, het is hun eigen 
en daarin klinkt geen noot verdriet 
het stemt mij tot een minzaam zwijgen 

ik adem diep en sluit de ogen 
en luister naar wat mij omgeeft 
het laat een mens niet onbewogen 
hoe alles hier in vrede leeft 

heel even één met de natuur 
en stil verzonken in gedachten 
de wereld is soms rauw en zuur 
maar hier voel ik hem weer verzachten. 

© bert deben
Retie, Treelodge, boomhut Tjiftjaf, 27-29 april 2022,
voor Karen en Bram.  

 

info Treelodge: https://www.treelodge.be/

.

Oorlogskind

Oorlogskind 

. 

“De oorlog kerfde in mijn denken diepe sporen 

de stad was een Apocalyps en zelf gewond 

heb ik als kind mijn ouders en mijn thuis verloren 

het leek alsof er enkel nog maar leed bestond 

en toch, een mens was toen met bijna niets tevreden 

jongeren zouden meer voldaan zijn, als ze zouden 

moeten worstelen, zoals wij in het verleden 

en waarderen wat wij uit puin hier voor hen bouwden!” 

Bejaard, maar altijd zindert nog dat oude zeer 

de angst en de vernieling, honger en verzet 

al heeft het leven ook veel moois gebracht, hij zucht 

het staat nu vast: voor hem duurt het zo lang niet meer. 

Begripvol helpt de verzorger de man te bed 

hij is zelf als kind uit een oorlogsland gevlucht. 

.

© bert deben 

eerste ruwe versie: Honningsvåg, Noorwegen, zondag 4 juni 2017
herscheven Antwerpen – Vogelwaarde, april – juli 2019, voor vader. 

Foto: Historiek.net – Rotterdam na het bombardement van 14 mei 1940.

.

Ik liep vandaag tegen de stilte aan

. 

 

Ik liep vandaag

tegen de stilte aan  

nadat ze me streelde

verdween ze  

ik verzocht haar

terug te komen  

ik smeekte, ik riep

ik maande haar aan

hoe luider ik schreeuwde  

hoe minder

ze leek te bestaan. 

 

© bert deben

Antwerpen, donderdag 15 september 2016,

na het zien van de film ‘Le Confessioni’ 

foto: Nordland, Norway, Silent mourning - 2015 © bert deben 

ROEPING - Gerard Reve

.

ROEPING

(voor de Zusters van Liefde, te Weert)

Zuster Immaculata die al vier en dertig jaar

verlamde oude mensen wast, in bed verschoont,

en eten voert,

zal nooit haar naam vermeld zien.

Maar elke ongewassen aap die met een bord: dat hij

vóór dit, of tegen dat is, het verkeer verspert,

ziet ’s avonds reeds zijn smoel op de tee vee.

Toch goed dat er een God is.  

(1973)  

Gerard Reve

uit 'Verzamelde Gedichten'

Uitgeverij L.J. Veen Amsterdam / Antwerpen
. 

 .

 

Gerard Reve (Amsterdam, 14 december 1923 – Zulte, 8 april 2006) is waarschijnlijk de meest controversiële, maar ook één van de grootste naoorlogse Nederlandstalige schrijvers.  Hij wist zowel links als rechts te choqueren, maar ook te boeien, ging geen tegenstelling uit de weg en verbaasde en schopte tegen schenen.  Maar hij zette mensen ook aan het denken en aan het twijfelen, want niets was wat het leek in zijn denkwereld vol cynisme en ironie, of toch net wel?  

 

 

In het gedicht ‘ROEPING’ schildert hij op een prachtige manier met weinig woorden een zwart-wit beeld tussen een zuster die een leven lang devoot en anoniem zorg draagt voor hulpbehoevenden, dit in schril contrast tot een zoveelste brulaap die amok maakt en meteen gekatapulteerd wordt tot het nieuws van de dag.  Een gedicht uit 1973 dat actueler is dan ooit, denk maar aan elke aanslag die telkens opnieuw dagen het nieuws vult, terwijl in naam van eender welke godsdienst of levensvisie net zo goed duizend maal meer mensen dagelijks anoniem en toegewijd in de weer zijn om anderen te helpen en te verzorgen.  Een gedicht dat wat mij betreft verplichte leerstof mag worden in alle scholen en al zeker in de richting journalistiek.

 .

Welterusten Meneer de President - Lennaert Nijgh / Boudewijn De Groot

.    foto: Osman Sağirli (*)                     

                 

 

Welterusten Meneer de President

. 

Meneer de president, welterusten.
Slaap maar lekker in je mooie witte huis.
Denk maar niet te veel aan al die verre kusten
waar uw jongens zitten, eenzaam, ver van thuis.
Denk vooral niet aan die zesenveertig doden,
die vergissing laatst met dat bombardement.
En vergeet het vierde van die tien geboden
die u als goed christen zeker kent.

Denk maar niet aan al die jonge frontsoldaten
eenzaam stervend in de verre tropennacht.
Laat die weke pacifistenkliek maar praten,
meneer de president, slaap zacht.

Droom maar van de overwinning en de zege,
droom maar van uw mooie vredesideaal
dat nog nooit door bloedig moorden is verkregen,
droom maar dat het u wel lukken zal dit maal.
Denk maar niet aan al die mensen die verrekken,
hoeveel vrouwen, hoeveel kinderen zijn vermoord.
Droom maar dat u aan het langste eind zult trekken
en geloof van al die tegenstand geen woord.

Bajonetten met bloedige gevesten
houden ver van hier op uw bevel de wacht
voor de glorie en de eer van 't vrije westen.
Meneer de president, slaap zacht.

Schrik maar niet te erg wanneer u in uw dromen
al die schuldeloze slachtoffers ziet staan
die daarginds bij het gevecht zijn omgekomen
en u vragen hoe lang dit nog zo moet gaan.
En u zult toch ook zo langzaamaan wel weten
dat er mensen zijn die ziek zijn van geweld,
die het bloed en de ellende niet vergeten
en voor wie nog steeds een mensenleven telt.

Droom maar niet te veel van al die dode mensen,
droom maar fijn van overwinning en van macht.
Denk maar niet aan al die vredeswensen.
Meneer de president, slaap zacht.

. 

tekst: Lennaert Nijgh
muziek en uitvoering: Boudewijn De Groot  

 

 

 

  

(*) De foto werd genomen door de Turkse fotograaf Osman Sağirli in het Syrische vluchtelingenkamp in Atmeh bij de Turkse grens – het vierjarig meisje (Hudea) zag de camera met telelens, dacht dat het een wapen was en stak de armen in de lucht om zich over te geven.  Voor mij is dit alvast het meest beklijvende beeld dat in 2015 de wereld rondging en tekent het meer dan welke foto ook de waanzin van een oorlog die volgens mij niet kan gestopt worden met nog meer bombardementen op bevel van nog meer presidenten die zo goed als geen besef meer hebben van menselijkheid.

 

The story of the two wolves – a Cherokee Tale

                                                                                                                           Artist unknown

  The story of the two wolves – a Cherokee Tale    

An old Cherokee told his grandson about a terrible fight that goes on inside all people. He said: ‘It is the battle between the two wolves inside of us. 

One is Evil. It is anger, envy, jealousy, sorrow, regret, greed, arrogance, self-pity, guilt, resentment, inferiority, lies, false pride, superiority, and ego. 

The other one is Good. It is joy, peace, love, hope, serenity, humility, kindness, benevolence, empathy, generosity, truth, compassion and faith.’ 

The grandson thought about it and then asked his grandfather:
‘Which wolf wins?’ 

The old Cherokee Chief simply replied: ‘The one you feed.’ 

(Author unknown)

  Het verhaal van de twee wolven – een Cherokee wijshed    

Een oude Cherokee vertelde zijn kleinzoon over een vreselijk gevecht dat plaats vindt in elke mens. Hij zei: ‘Het is de strijd tussen de twee wolven in ons. 

De ene is kwaadaardig. Hij is woede, afgunst, jaloersheid, verdriet, hebzucht, arrogantie, zelfbeklag, schuld, verontwaardiging, minderwaardigheid, leugens, valse trots, verhevenheid, en ego. 

De andere is goedheid. Hij is vreugde, vrede, liefde, hoop, gemoedsrust, bescheidenheid, zachtaardig, vrijgevig, invoelend, edelmoedig, waarheid, medelijden en trouw.’ 

De kleinzoon dacht even na en vroeg dan aan zijn grootvader:
‘En welke wolf wint?’ 

Waarop de oude man antwoordde: ‘Degene die je voedt.’ 

(Auteur onbekend)

vertaling: bert deben, 13 januari 2015.

De zachte krachten zullen winnen ...

 

De zachte krachten zullen winnen

althans, het kan, als men gelooft

niet langer blind wil zijn en doof

en men zich eerst leert te bezinnen  

want wat is haat, waarom het lijden

waarom elkaar alsmaar bevechten

er is geen goede en geen slechte

er is de mens en die is beide  

ik ben een dichter en naïef

dat zegt tenminste het cliché

misschien daarom is dit mijn leuze:

ik heb de hele wereld lief

dat is een welbewuste keuze

maar ’t valt verdomd niet altijd mee.

 

© bert deben

Vogelwaarde, zondag 22 juni 2014

In antwoord op ‘De zachte krachten zullen zeker winnen’

van Henriëtte Roland Holst – van der Schalk: 

 

De zachte krachten zullen zeker winnen

sonnet nr. III  

De zachte krachten zullen zeker winnen
in ’t eind - dit hoor ik als een innig fluistren
in mij: zoo ’t zweeg zou alle licht verduistren
alle warmte zou verstarren van binnen.  

De machten die de liefde nog omkluistren
zal zij, allengs voortschrijdend, overwinnen,
dan kan de groote zaligheid beginnen
die w’als onze harten aandachtig luistren  

in alle teederheden ruischen hooren
als in kleine schelpen de groote zee.
Liefde is de zin van ’t leven der planeten

en mensche’ en diere’. Er is niets wat kan storen
’t stijgen tot haar. Dit is het zeekre weten:
naar volmaakte Liefde stijgt alles mee. 

 

 

Henriëtte Roland Holst – van der Schalk (1869-1952)

sonnet nr III uit de cylclus ‘Opgang’

Uit: Verzonken grenzen (1918)
Uitgever: W.L.& J. Brusse, Rotterdam

Een bespreking van het gedicht kan je vinden op:

http://klassiekegedichten.net/index.php?id=17 

 

 

"You have to love them, you do not have to like them."

   Shoghi Effendi

  

 

Imagine - John Lennon - Stel je voor ...

 

 

Imagine

           – by John Lennon –  

Imagine there's no heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today

Imagine there's no countries,
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope some day you'll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope some day you'll join us
And the world will live as one 

 

John Lennon

(Liverpool, 9 oktober 1940 – New York City, 8 december 1980)

http://nl.wikipedia.org/wiki/Imagine_(John_Lennon) 

 

 

Imagine

Stel je voor …  

Stel je voor, er is geen hemel

Het gaat makkelijk als je het probeert

Geen hel onder onze voeten

Boven ons alleen de lucht

Stel je voor, alle mensen

Die leven voor vandaag  

Stel je voor, er zijn geen staten

Het is niet moeilijk om te doen

Niets om voor te doden of te sterven

Geen godsdienst, geen religie

Stel je voor, alle mensen

Een leven lang in vrede  

Zeg maar gerust: ik ben een dromer

Maar ik ben zeker niet de enige

Ik hoop dat je er op een dag ook bij komt

Dat onze wereld één zal zijn  

Stel je voor, geen bezittingen

Ik vraag me af of je dat kan

Geen reden tot hebzucht of honger

Eén groot verbond, één mensheid

Stel je voor, alle mensen

Die de wereld eerlijk delen  

Zeg maar gerust: ik ben een dromer

Maar ik ben zeker niet de enige

Ik hoop dat je er op een dag ook bij komt

Dat onze wereld één zal zijn 

 

John Lennon

vertaling: bert deben, 29.07.2014, n.a.v. de actie ‘3 minutes of World Peace’

 

Als grashalmen dansen

.

Als grashalmen dansen 

Een woord in de wind

verspreidt de stilte

fluistert, verdwijnt

stijgt op naar de hemel  

in de schaduw dansen de halmen

op het hoofd van de tijd

hun zaden rijp

ze luisteren  

als we allemaal wortelen

komt er nooit meer oorlog

als we allemaal grond vinden

die ons toelaat te gedijen  

een woord in de wind

verspreidt zich

fluistert, verdwijnt

stijgt op naar de hemel. 

 

© bert deben

Milton Keynes - Birmingham, GB, zaterdag 24 mei 2014.

.

In Flanders Fields / In Vlaamse Velden - John McCrae

In Flanders Fields

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
      In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
      In Flanders fields.

John McCrae

Western Front, Flanders (nearby Ypres) 2/3 may 1915.

 

In Vlaamse Velden

Klaprozen bloeien in Vlaamse klei

Tussen duizenden kruisen, rij aan rij,

Die onze ligging hier duiden; en in de lucht

Zingen moedige leeuweriken, die tijdens hun vlucht

Nauwelijks hoorbaar zijn, door het geschut hier beneden.  

Wij zijn Dood.  Enkele dagen geleden

Leefden wij nog, voelden wij dag en dauw en smeedden

Wij plannen met wie wij beminden, maar nu rusten wij stug

     In Vlaamse velden.  

Zet onze strijd met de vijand voort:

Falende handen reiken aan jullie de toorts;

Aan jullie de taak deze hoog te houden.

Vervul onze hoop, opdat wij eindelijk zouden

Gemoedsrust vinden, tussen klaprozen, ongestoord

     In Vlaamse velden. 

 

John McCrae

Westelijk Front (nabij Ieper), 2/3 mei 1915.

Vertolking: © bert deben, mei 2014.

 

John McCrae schreef zijn gedicht ‘In Flanders Fields’ begin mei 1915, te midden van de verschrikkingen van de Groote Oorlog (WO I) aan het Westelijke Front. Aanleiding was het abstracte schouwspel van duizenden klaprozen die opbloeiden op het door granaatinslagen  omgewoelde slagveld, tussen de kruisen en de lijken van soldaten. Het gedicht werd wereldwijd bekend en zorgde er voor dat de klaproos uitgroeide tot hét symbool van WOI en de herdenking van de slachtoffers hiervan op 11 november (wapenstilstand). 

 

Er bestaan ondertussen heel wat vertalingen/vertolkingen van dit gedicht – ik zelf probeerde me vooral vast te houden aan het rijmschema en de sfeer. 

Een interessant achtergrondverhaal over het gedicht kan men lezen via: 

In Flanders Fields - het beroemde gedicht dat het bijna niet haalde | VRT