Als ze gewillig is ...

.

ALS ZE GEWILLIG IS ...

“Jij moet de deur niet uit, je zit hier goed
jouw plaats is hier in huis, bij de kinderen
het is van groots belang wat jij hier doet!”

Ze voelt zich klein. Hij wil verhinderen
dat ze groeit. “Een rollende steen” zegt hij
“vergaart geen mos!” Zelf gaat hij wel buiten
en als hij terug komt heeft hij alles bij.

Ze wonen samen in een wereld zonder ruiten
er is een deur, een sofa, tafel, stoelen en een bed
de telgen hebben meer dan genoeg, ze hebben haar.

Als ze gewillig is geweest, wordt alles klaargezet
en krijgen ze te eten, misschien is het wel waar
wat hij zegt: “Je weet niet hoe gelukkig je hier bent
niets van zorgen, niemand drijft met jou de spot!”
Tegen alle verschrikkingen beschermt hij hen.

Achter hem doet hij de deur op slot.

© bert deben
Vogelwaarde, december 2023.

Geschreven n.a.v. het Apropos thema voor januari 2024, de spreuk: ‘Een rollende steen vergaart geen mos’ met als bijkomende uitdaging: Maak gebruik van een Onbetrouwbare Verteller, waarbij het voor de lezer toch wel duidelijk is dat er iets niet klopt. 

‘Een rollende steen vergaart geen mos’ is een spreekwoord dat betekent dat iemand die niet lang op dezelfde plaats blijft of zich niet lang bij hetzelfde ambacht of vak houdt, geen vorderingen maakt of niet vooruit komt. Het spreekwoord suggereert dat het beter is om ergens langdurig te werken en te leren dan steeds te veranderen van plaats of werk.

Foto uit Netflix serie 'Liebes Kind'

Een huis van glas

.

.

EEN HUIS VAN GLAS 

Hij zuchtte diep, keek haar in de ogen en sprak
op een uiterst denigrerende en zelfgenoegzame toon:
’Wie in een glazen huis woont moet niet met stenen
gooien …’ Alsof hij met een dolk in haar hart stak.

Natuurlijk stond ze zwak en wist hij dat. Een kind
van een alleenstaande moeder en de vader ongekend.
In het dorp keerde iedereen hen al jaren de rug toe
en kinderen mochten niet met haar spelen of praten.

Hoe ze hem ook aanklagen wou, ze kon het beter laten.
Weer keek hij haar in de ogen, glimlachte heel hautain
en klemde wederom zelfverzekerd zijn hand op haar dij.
Ze huiverde en snikte, maar hij kreeg haar als altijd zo ver

dat ze niemand wat zei.

© bert deben
Vogelwaarde, oktober 2023.

Geschreven n.a.v. het Apropos thema voor november 2023: ‘Wie in een glazen huis woont moet niet met stenen gooien’ met als bijkomende opdracht: Schrijf een aangrijpend verhaal. Ik ontving hiervoor de binnen de groep voor het eerst ingestelde ludieke ‘Johan Meesters-award’.

Digitale kunst: Réfléchir - © bert deben, 11.2023

Het lijden dat men vreest

.

Het lijden dat men vreest  

Misschien is dit wel mijn verdriet

te denken dat geluk niet mag

of toch niet lang en op een dag

als alles er te mooi uit ziet  

stort het in, als een kaartenhuis

zo ging het vroeger en zo gaat

als alles schijnbaar stevig staat

het straks ook met mijn nieuwe thuis  

dat heet in de psychologie

een zelf vervullende voorspelling

een mens lijdt het meest door het lijden

dat hij vreest, zelfs in de poëzie  

angst is onze grootste kwelling

de vraag is: hoe het te vermijden? 

 

© bert deben

Hengstdijk, zaterdag 7 maart 2015.

 

 

Waar komt het versje 'Een mens lijdt dikwijls het meest door/van het lijden dat hij vreest' vandaan?

Het is helaas niet bekend wie de dichter is van deze wijze uitspraak.

De columnist Nico Scheepmaker (1930-1990) is ooit naar de auteur op zoek gegaan; zijn zoektocht staat in het boek Het bolletje van IBM (1987). Er zijn trouwens vele variaties op deze regels. Veel mensen kennen het gedichtje als volgt:

    Een mens lijdt dikwijls 't meest
    Door 't lijden dat hij vreest
    Doch dat nooit op komt dagen.
    Zo heeft hij meer te dragen
    Dan God te dragen geeft.

Soms aangevuld met:

    Het leed dat is, drukt niet zo zwaar
    Als vrees voor allerlei gevaar.
    Doch komt het eens in huis,
    Dan helpt God altijd weer
    En geeft Hij kracht naar kruis.

In de loop der jaren hebben vele mensen zich afgevraagd wie deze regels heeft gedicht. De meest genoemde namen zijn: D.R. Camphuysen, P.A. de Genestet, Jac. Revius, Nicolaas Beets, Guido Gezelle, Isaac da Costa, Christiaan Huygens en E. Laurillard. In het Letterkundig woordenboek van Noord en Zuid (1952) van K. ter Laan wordt het zonder meer toegeschreven aan Revius (1586-1658).

 

Een mens lijdt dikwijls het meest ...

https://onzetaal.nl/taaladvies/advies/een-mens-lijdt-dikwijls-het-meest  

Schrijfthema maart 2025 voor schrijversgezelschap Apropos. 

De zachte krachten zullen winnen ...

 

De zachte krachten zullen winnen

althans, het kan, als men gelooft

niet langer blind wil zijn en doof

en men zich eerst leert te bezinnen  

want wat is haat, waarom het lijden

waarom elkaar alsmaar bevechten

er is geen goede en geen slechte

er is de mens en die is beide  

ik ben een dichter en naïef

dat zegt tenminste het cliché

misschien daarom is dit mijn leuze:

ik heb de hele wereld lief

dat is een welbewuste keuze

maar ’t valt verdomd niet altijd mee.

 

© bert deben

Vogelwaarde, zondag 22 juni 2014

In antwoord op ‘De zachte krachten zullen zeker winnen’

van Henriëtte Roland Holst – van der Schalk: 

 

De zachte krachten zullen zeker winnen

sonnet nr. III  

De zachte krachten zullen zeker winnen
in ’t eind - dit hoor ik als een innig fluistren
in mij: zoo ’t zweeg zou alle licht verduistren
alle warmte zou verstarren van binnen.  

De machten die de liefde nog omkluistren
zal zij, allengs voortschrijdend, overwinnen,
dan kan de groote zaligheid beginnen
die w’als onze harten aandachtig luistren  

in alle teederheden ruischen hooren
als in kleine schelpen de groote zee.
Liefde is de zin van ’t leven der planeten

en mensche’ en diere’. Er is niets wat kan storen
’t stijgen tot haar. Dit is het zeekre weten:
naar volmaakte Liefde stijgt alles mee. 

 

 

Henriëtte Roland Holst – van der Schalk (1869-1952)

sonnet nr III uit de cylclus ‘Opgang’

Uit: Verzonken grenzen (1918)
Uitgever: W.L.& J. Brusse, Rotterdam

Een bespreking van het gedicht kan je vinden op:

http://klassiekegedichten.net/index.php?id=17 

 

 

"You have to love them, you do not have to like them."

   Shoghi Effendi