Herwerkt Vogelwaarde, 20 jan. 2026.
Schilderij "Judas Iskariot" (de Judaskus, 1878) van Eilif Peterssen (Norge 1852–1928).
Posts tonen met het label afscheid. Alle posts tonen
Posts tonen met het label afscheid. Alle posts tonen
donderdag 22 januari 2026
maandag 9 december 2024
Afsluitend verdriet - Inge Boulonois
In memoriam Inge Boulonois
(Alkmaar, 23 september 1945 - Heerhugowaard, 3 december 2024)
Zondag 1 december 2024 plaatste Inge Boulonois dit gedicht op haar FB pagina, 2 dagen voor haar overlijden. Met haar heengaan verdwijnt een graag geziene, kleurrijke, maar ook geëngageerde persoonlijkheid uit de hedendaagse dichterswereld.
donderdag 4 januari 2024
Het Bad
Breskens, dinsdag 2 januari 2024.
Voor een schrijfoefening van schrijversgroep Apropos. Opdracht: Iedereen kreeg een foto van een ruimte in een huis en 10 minuten om een verhaal te schrijven in de ik vorm, van uit het perspectief van een oudere vrouw die net te horen heeft gekregen dat ze niet lang meer te leven heeft. Het verhaal moet zich afspelen in de kamer van de foto, ik kreeg een foto van een badkamer met ligbad.
zondag 21 november 2021
maandag 8 november 2021
Ik zocht in jou hoe klein ik was ...
.
Origineel handgeschreven: Antwerpen, 18 september 2000, voor Frank B.
(Het huis waarin wij samenwoonden, deel II)
zondag 31 januari 2021
dinsdag 9 juli 2019
De schoenen van mijn vader
.
.
De schoenen van mijn vader
Terwijl
ik door het boek van ’t leven blader
groeit
mijn besef: ik ben niet langer kind
maar
wandel in de schoenen van mijn vader
waarin
ik nu de toekomst vind
terwijl
wat eindigt herbegint
mijn
dochter en mijn kleinkind komen eten
wat
zal ik voor hen maken, zo denk ik, maar
is
dit een zorg, ik heb het nooit geweten
we
belden aan, we stonden daar
het
eten stond al kant en klaar
waarna
we samen nog wat televisie keken
mijn
vader deed het sinds mijn moeders dood
dat
hoorde zo, hij is er nooit van afgeweken
nu
valt traditie in mijn schoot
ik
denk: wat wordt mijn kleinkind groot
ik
zucht terwijl ik alles even kader
het
staat niet stil, het schuift slechts op in tijd
ik
wandel in de schoenen van mijn vader
en voel zo zijn tevredenheid
terwijl
ik het diner bereid.
©
bert deben
MSC
Orchestra, Noordzee, maandag 24 juni 2019 – een iets ernstiger opi-gedicht
...
sept. 2020 gepubliceerd in paperback Po-e-zine editie XVI 'Reflectie'
donderdag 23 mei 2019
maandag 16 april 2018
zaterdag 15 oktober 2016
Sterven voor de laatste keer - Derrel Niemeijer
Stervend
Waar ben je
naartoe geweest?
Waar ging je heen?
Heb je de zomer gevolgd
om de winter te zien
die zijn gezicht duwde
in de smeltende sneeuw?
Of ben je weer hier
om opnieuw te sterven?
naartoe geweest?
Waar ging je heen?
Heb je de zomer gevolgd
om de winter te zien
die zijn gezicht duwde
in de smeltende sneeuw?
Of ben je weer hier
om opnieuw te sterven?
Nou,
probeer geen
andere tijd uit
om terug te komen,
sterven brengt mij niks
en brengt ons niets.
probeer geen
andere tijd uit
om terug te komen,
sterven brengt mij niks
en brengt ons niets.
Heb jij de zwaan gezien
deze gleed over
het water wat
roze was
omdat jij erin keek
zoekend naar mij
in beelden
die je opriep
met betoveringen.
deze gleed over
het water wat
roze was
omdat jij erin keek
zoekend naar mij
in beelden
die je opriep
met betoveringen.
Alsof je aan
het wachten was
op een wereld,
jouw wereld,
om vorm te geven
of was het mijn wereld
of die van ons,
tezamen.
het wachten was
op een wereld,
jouw wereld,
om vorm te geven
of was het mijn wereld
of die van ons,
tezamen.
Wat je zag
waren geen dromen
maar de kleur was
wel roze.
waren geen dromen
maar de kleur was
wel roze.
Zie jij
hoe het kan zijn?
Zag je
hoe het kan worden?
Of kan het
je helemaal niks schelen
als jouw wereld vergaat
of die van mij?
Of nog erger
die van ons.
hoe het kan zijn?
Zag je
hoe het kan worden?
Of kan het
je helemaal niks schelen
als jouw wereld vergaat
of die van mij?
Of nog erger
die van ons.
Laten we werken,
tezamen, ik wil
niet alleen sterven
voor de laatste keer
… ben voor
de laatste keer hier
dus gaan we het doen.
tezamen, ik wil
niet alleen sterven
voor de laatste keer
… ben voor
de laatste keer hier
dus gaan we het doen.
Gaan we het doen
een wereld opbouwen
vol kleur
waarvan we
kunnen genieten?
een wereld opbouwen
vol kleur
waarvan we
kunnen genieten?
Of ga ik sterven
voor de laatste keer,
hier, op aarde?
voor de laatste keer,
hier, op aarde?
Derrel
Niemeijer
Ook al werd dit huiveringwekkend mooie gedicht een jaar geleden geschreven, het had net zo goed het laatste gedicht kunnen zijn van Derrel – het staat dan ook als laatste op zijn eigen website:
http://www.derrelniemeijer.nl/.
http://www.derrelniemeijer.nl/.
Soms kan iets heel snel gaan. Exact 2 weken geleden zaten we nog te lachen aan een tafeltje en deelden we samen het podium tijdens Ballonnenvrees in café Ami te Antwerpen. Een paar dagen later vernam ik dat Derrel slokdarmkanker had met uitzaaiingen naar maag en lever – stoutmoedig had hij nog een indrukwekkend en levendig optreden weg gegeven.
Op een afscheidskaart voor hem ik nog: “blijf een laatste gedicht schrijven! En zo niet, moge het een zacht verdwijnen zijn …”
Donderdagavond, 13 oktober 2016, overleed Derrel op 38 jarige leeftijd.
Op een afscheidskaart voor hem ik nog: “blijf een laatste gedicht schrijven! En zo niet, moge het een zacht verdwijnen zijn …”
Donderdagavond, 13 oktober 2016, overleed Derrel op 38 jarige leeftijd.
Overlijdensbericht uit het 'Eindhovens Dagblad': 
Onder een bewerking van een foto van ons samen in café Lami op 30 september en een foto van ons gezamenlijk podiummoment – met dank aan Kattya Janssen voor het vastleggen hiervan. 
woensdag 23 maart 2016
Afscheid (Brussels Airport)
uit de bundel: 'Na het vrijen steek ik een gedicht op'
© bert deben, Zaventem,
zondag 10 februari 2008, voor Bob
2 jaar nadat ik 'Broodje Liefde' schreef.
maandag 2 november 2015
Je stond voor mij
Je stond voor mij
.
Je stond voor mij na al die tijd
een schaduw in een schemering
die door een waas heen licht opving
geen onbehagen, niets van spijt
dat het ooit een keer gebeuren zou
stond lang al vast, we wisten beiden
hoe ijzingwekkend jij kon lijden
en wat er dood was diep in jou
het maakt niet uit, ik zag jouw pad
de poort waardoor je was verrezen
en even later weer verdween
al zag ik niets, ik was alleen
toch wist ik onbetwistbaar dat
het leed in jou nu is genezen.
© bert deben
Vogelwaarde, Allerzielen, 2 november 2013/2015,
voor Dirk
Foto: Late autumnlight to haze © bert deben
woensdag 27 mei 2015
Draakje vloog over de horizon
.
Draakje
vloog over de horizon
op
zoek naar waar het was geboren
het
voelde zich de laatste tijd
in mijn omgeving wat verloren
het
zocht onder de maneschijn
naar
plaatsen waar het landen kon
en
weten dat het daar moest zijn
een
thuis, een samenhorigheid
ik
wist dat het op zoek zou gaan
naar
ergens waar het zich kon binden
naar
waar er liefde kon bestaan
want
draakje was geen draakje meer
ik
wist al lang dat op een keer
het
niet bij mij zichzelf zou vinden.
©
bert deben
Antwerpen,
woensdag 27 mei 2015.
vroegere draakjesgedichten: Draakje
donderdag 21 mei 2015
Soms stopt een zin
.
.
Soms
stopt een zin zo halverwege
dat
alles stopt en alles strandt
en
niemand nog met het verstand
noch
met gevoel. Er wordt gezwegen
maar
in gedachten klopt het niet
en
lijkt het of. Plots staat het stil
terwijl
men enkel anders wil
en
liefst terug of alstublieft
laat
alles weer als vroeger zijn
laat
niets. Het scheurt, het snijdt
het
lijkt alsof, het is ook zo.
Soms
stopt een zin zo midden in
dat
alles stopt.
©
bert deben
Antwerpen,
woensdag 20 mei 2015, voor Lisa en René.
woensdag 29 april 2015
De Spiegel en De Dood - Aloys Oude Weernink
.
Aloys Oude Weernink
Borne
1 sept. 1945 – Apeldoorn 23 april 2015
De spiegel die boven mijn bed hangt
(voor matthijs v.)
(voor matthijs v.)
de
spiegel die boven mijn bed hangt
laat
af en toe engelen door
daar
mag ik dan even mee spelen
daar
zijn die engelen voor
en
god die het allemaal aanziet
die
moedigt mij vaderlijk aan
om
dicht bij mijn spiegel te blijven
en
nooit meer mijn bed uit te gaan
maar
ik wil zo donders graag leven
en
alles wat god verbiedt doen
dan
zie ik mijzelf in die spiegel
en
geef ik ook die maar een zoen
©
Aloys Oude Weernink
De
Dood
.
de
dood is mooier dan ik denken kon
een
drastische einde aan teveel verlangen
waaraan
ik mijn geluk had opgehangen
een
drastisch einde in de felle zon
de
dood vermocht mij in zijn net te vangen
alsof
hij ’t altijd van het leven won
alsof
het leven bij de dood begon
zo
bood ik god mijn beide wangen
mijn
prins ik zie je zo graag komen
al
is het meestal slechts in dromen
je
vrede is voor mij een omen
ik
zie je niet graag ook weer gaan
al
ben ik daarna heel voldaan
een
waan waarin ik dood wil gaan
©
Aloys Oude Weernink
Aloys Oude Weernink, dichter, schrijver, levensgenieter en veel meer, is na een periode van afnemende gezondheid op donderdag 23 april 2015 in alle rust overleden.
Aloys was oprichter en 20 jaar lang redacteur van het tweemaandelijkse literair tijdschrift Gist. Het gedicht ‘De Dood’ plaatste Aloys toepasselijk in het afscheidsnummer van Gist (jg 20, nr 6) – ‘De Spiegel die boven mijn bed hangt’ hing dan weer een tijdlang in boekhandel ’t Verschil n.a.v. een door mij ingericht poëziegebeuren in 2001, waarbij Aloys een gesmaakte voordracht gaf.
Als kleine ode aan en als afscheid van Aloys, wilde ik deze gedichten hier graag nog een keer onder de aandacht brengen. Met dank ook voor zijn jarenlange inzet voor de literatuur in het algemeen en persoonlijker: voor al de aanmoedigingen die hij mij destijds als beginnend dichter gaf door o.a. regelmatig werk van mij op te nemen in literair tijdschrift Gist.
vrijdag 6 maart 2015
Het Huis (een laatste gedicht)
.
Het Huis
(een laatste gedicht)
.
Ik
zie de schaduwen, de schijnen
contouren
van verleden tijd
die
straks alleen in mij verdwijnen
ik
zie liefde en gelegenheid
ik
zie de velen één voor één
nog
even de revue passeren
en
dan weer gaan en bijna ween
ik
net nog niet, ik blijf beweren
dat
het goed is om mee te nemen
wat
gebeurd is hier, en het huis
te
laten aan wie na mij komt
nog
eventjes hun keuken zemen
terwijl
ik voor het laatst hier kuis
wordt
ook mijn ziel hier uitgegomd.
©
bert deben
Antwerpen,
woensdag 4 maart 2015.
Een
laatste gedicht in het huis geschreven.
maandag 8 december 2014
Het huis waarin wij samenwoonden
.
Kleine
bijhorende note:
Zaterdag
6 december werd een compromis getekend voor de verkoop van het huis waar ik 18
jaar lang wel en wee mocht beleven en beschrijven. Als ode aan het huis o.a. dit gedicht,
alsook hier onder nog enkele links naar andere gedichten die ik er
schreef:
maandag 3 november 2014
1ste prijs 5de gedichtenwedstrijd Hillegom
.
.
Zondag 2 november 2014, mocht ik tijdens de 5de Poëziemiddag voor de 2de keer een 1ste prijs in ontvangst nemen te Hillegom, deze keer voor mijn gedicht
‘Met potlood stond jouw naam er in’. De 2de prijs ging naar Sabine van den Berg voor haar gedicht 'Begraafplaats' en Anneke Wasscher (vorig jaar de winnares) ontving de 3de prijs voor haar gedicht
‘Lappenpop’. Thema van deze 5de Hillegomse Gedichtenwedstrijd was
‘Nostalgie’ - de jury ontving ruim 300 inzendingen, waaruit 90 gedichten werden opgenomen in een bundel.
Met potlood stond jouw naam er in
voorzichtig klein geschreven
zo kreeg je als herinnering
alsnog een tweede leven
alleen jouw naam, niet meer dan dat
niet eens waarom, niet eens de dag
en ook niet wie toen wie aanbad
alsof je reeds de toekomst zag
toch deed het iets toen ik het las
na al die tijd toch weer verstomd
omdat het enkel dat maar was
en ik jou nooit had uitgegomd
ik zuchtte even en bedacht:
we leven in het nu en hier
en legde jou opvallend zacht
de doos in bij het oud papier.
© bert deben
Antwerpen, 25 augustus 2011.
In 'Nostalgie', de bundel met beste gedichten uit de wedstrijd, werden buiten het winnende gedicht ook nog 4 andere gedichten van mij opgenomen: 'Alles staat zoals voorheen', 'In het voorbijgaan van de tijd', 'In stilte kijkt verleden toe' en 'Waar men naar op kon kijken'.
bijhorend: Persbericht
bijhorend: Persbericht
maandag 25 november 2013
Het Eindstation
.
Antwerpen, 19 sept. 2013, geïnspireerd door ‘La dernière
gare du monde’ van Wannes Van de Velde
foto: Love Tunnel, Shanghai © bert deben
'Het Eindstation' kreeg een eervolle vermelding voor de Poëziewedstrijd
'Leo Vercruyssen' op zaterdag 23 november 2013 te Sint-Gillis-Waas
en werd gepubliceerd in bijhorende bloemlezing.
vrijdag 7 juni 2013
In het voorbijgaan van de tijd ...
foto: 'Never lonely' © bert deben - Berlin 2011
Ik doe in 't leven steeds meer samen
met mensen die er niet meer zijn
ik praat met hen en noem hun namen
en drink met hen dezelfde wijn
een zelfde bier op een terras
of wandel langs dezelfde wegen
alsof het net als vroeger was
daar kom ik dan mezelf ook tegen
in het voorbijgaan van de tijd
de man die ik misschien zou zijn
als alles anders was geweest
van vroeger leed tot later spijt
maar toch in liefde nog het meest
als ik met hen in mij verdwijn.
© bert deben
Antwerpen, vrijdag 7 juni 2013,
alleen op een terras in de stad na de
afscheidsdienst voor Bob.
Abonneren op:
Reacties (Atom)