Posts tonen met het label HIV. Alle posts tonen
Posts tonen met het label HIV. Alle posts tonen

zaterdag 12 december 2015

Boekpresentatie "Dansen in het luchtledige, leven met hiv" in het Roze Huis

.
.

Boekpresentatie
.
 
çavaria en Het Roze Huis-çavaria Antwerpen nodigen je uit
op de boekpresentatie van 'Dansen in het luchtledige'.
 
Friday, 18 December, 20:00 - 22:00 u
Draakplaats 1
Zurenborg, Borgerhout, Antwerpen
 
30 jaar geleden, aan het begin van de aidsepidemie in Europa, werd bij Patrick Reyntiens hiv vastgesteld. Hij kroop door het oog van de naald, en heeft zijn leven ingericht om als eerste persoon met hiv in België zijn verhaal te vertellen, om de duizenden die na hem besmet werden te laten zien dat het ook met hiv mogelijk is om van het leven te genieten. Als veelgevraagd spreker over deze chronische aandoening en de hindernissen, tegenwerkingen en beproevingen van allerlei slag die ermee gepaard gaan, toont hij hoe men kan leven zonder geheimen, discriminatie of stigmatisering.  Luc De Keersmaecker tekende samen met Patrick Reyntiens diens levensverhaal op.
 
Tijdens de boekvoorstelling interviewt Dennis de Roover, hoofdredacteur van Zizo-Magazine, Patrick Reyntiens en Luc De Keersmaecker.
Dichter Bert Deben leest voor uit het boek.
 
Nadien kan er nog nagepraat worden bij een drankje.
 
 

vrijdag 4 december 2015

Dansen in het luchtledige - Leven met HIV



Zopas verscheen het boek  'Dansen in het luchtledige - Leven met HIV'
het levensverhaal van Patrick Reyntiens, geschreven in samenwerking met auteur Luc De Keersmaecker. 

Patrick Reyntiens en Luc De Keersmaecker vertellen tijdens deze voorstelling over het tot stand komen van “Dansen in het luchtledige” en over hun samenwerking aan het boek.  Ilke De Boel modereert het gesprek en Bert Deben leest enkele passages uit het boek voor. 

Na de presentatie biedt de bibliotheek een glaasje aan.

uit: Sensoa/Nieuws/Lifetime Achievement Award Patrick Reyntiens:

"Op 18 januari 2014 ontving Patrick Reyntiens, medewerker van Sensoa, tijdens het SPARKLE  evenement van Cavaria een Lifetime Achievement Award voor zijn jarenlange inspanningen om HIV uit het verdomhoekje te halen. 29 jaar geleden kreeg hij te horen dat hij besmet was geraakt door HIV, toen dat nog onvermijdelijk tot aids leidde en dat een doodvonnis was. Toen hij besloot de oversten van het bedrijf waar hij werkte erover in te lichten werd hij prompt ontslagen, tot zijn grote verbazing en verontwaardiging.

Een man met een missie was opgestaan. Hij werd één van de eersten die eerst nog anoniem, dan met naam en foto, in de Belgische media getuigde over de dagelijkse strijd tegen de discriminatie van mensen met HIV. Hij klaagde het stigma aan dat zelfs vandaag nog aan HIV kleeft. Duizenden leerlingen leerden hem kennen, de man die zo bevlogen kwam spreken over HIV en die hen aanspoorde veilig te vrijen ..."

Een inkijkexemplaar van het boek kan je vinden op:
Cosmox boeken: Dansen in het luchtledige

'Dansen in het luchtledige' opent met 2 gedichten die ik voor Patrick schreef:
'Hoe ernstig wordt de liefde' en 'Ik ben een kikker die gekust wil worden'

Enkele foto's van de voorstelling:




 

Luc De Keersmaecker en Patrick Reyntiens 
 
 

donderdag 20 januari 2011

Leven en liefde met HIV

.


Voordracht Leven en Liefde met HIV
samengesteld voor het Kunstenfestival Circa - Antwerpen 2009
.
  
Het internationale kunstenfestival Circa 2009 te Antwerpen had als thema ‘Erbij horen / to belong’ – zo ook de bijhorende poëziewedstrijd, waarvoor ik met mijn gedicht ‘Ik ben een kikker die gekust wil worden’ (een gedicht over leven en liefde met HIV) de derde prijs mocht ontvangen.  Hierdoor werd ik ook uitgenodigd om een korte voordracht te houden tijdens het festival zelf.
 
Het bewuste gedicht, alsook het gedicht ‘Hoe ernstig wordt de liefde’, schreef ik in 2002 voor een vriend die al heel wat jaren seropositief was – in mei 2002 droeg ik deze en enkele andere gedichten ook al voor tijdens Aids Memorial te Antwerpen. Het derde gedicht schreef ik op 1 december (Wereld Aids Dag) 2008 en rondt het geheel optimistischer af, toch ook wel passend bij de sterk verbeterde medicatie en levensomstandigheden voor mensen met HIV nu.
 
De voordracht zou ik ook later nog verschillende keren brengen op andere plaatsen, als lezing op zich, of als een onderdeel van een uitgebreidere voordracht ...

Ik laat graag de gedichten voor zich spreken :  
 
 
Hoe ernstig wordt de liefde
 
 
Hoe ernstig wordt de liefde
als je weet dat zij kan doden
als ik je zeg: het is verboden
om tot het uiterste te gaan
en ik ook jou dan onvoldaan
en heel vertwijfeld zie verdwijnen
 
ik leg de brieven die ik kreeg van jou
voorzichtig weg en hoor
alleen nog maar de klok die stoort
zo uur na uur en dagenlang
tot elk detail van het behang
een stukje leeft met mij
 
zo sluit ik langzaam de gordijnen
zoals de hoop die ik nog had
jou ooit nog weer te zien
en met de vraag
of ik een volgende keer
niet beter zwijg misschien
want net zoals een ander heb ik noden
 
hoe ernstig wordt de liefde,
als je weet dat zij kan doden.
 
 
© bert deben
Antwerpen, 21 januari 2002, voor Patrick.
 
   
 
Ik ben een kikker die gekust wil worden
 
 
Ik ben een kikker die gekust wil worden
maar niemand komt nog dichterbij
men weet dat ik iets giftig heb in mij
nochtans ben ik veel meer dan dat
 
ik ben de liefde
diep in bloed gevangen
ik ben twee armen van verlangen zat
ik ben een donzen deken dat graag warmte geeft
 
een vuurrood laken van fluweel
ik wil de lust zijn die opnieuw herleeft
het zonlicht in verduisterd leven
en ’s avonds ook de maneschijn
 
voor wie mij toch die kans wil geven,
voor wie ik toch nog prins mag zijn.
 
 
© bert deben
Antwerpen, 10 februari 2002, voor Patrick
 
 
 
De liefde wachtte geduldig af


De liefde wachtte geduldig af
geschopt en afgewezen, dood gevroren
weer ontdooid en weer verrezen
en altijd nog een beetje bang
 
ze wachtte, maar al lang niet meer
op eeuwigheid, haar dromen kwijt
zag zij in winterse seizoenen
de schoonheid zelfs in het vergaan
 
maar plots zou zij er toch weer staan
rijzig, reikend en ontdaan
van alle pek en veren
om dan, door niemand nog verwacht
 
fluisterend te beweren : ik besta !
 
 
© bert deben
Vogelwaarde / Antwerpen, 01 december Wereld Aids Dag 2008.
 

Voor informatie over ‘Leven met HIV’ in Vlaanderen kan men terecht bij Sensoa :
In Nederland, kan dit bij de HIV vereniging Nederland :
hivnet-nl


'Hoe ernstig wordt de liefde' en 'Ik ben een kikker die gekust wil worden' werden gepubliceerd in 'Dansen in het luchtledige - Leven met HIV' de autobiografie van Patrick Reyntiens, geschreven in samenwerking met auteur Luc De Keersmaecker
 

dinsdag 1 december 2009

Ik ben een kikker die gekust wil worden ... (n.a.v. Wereld Aids Dag)

.
Antwerpen, 10 februari 2002, voor Patrick
 
  
3de prijs Kunstenfestival Circa 2009 Antwerpen
bijhorend blog: Leven en Liefde met HIV 
 
 
 'Ik ben een kikker die gekust wil worden' werd gepubliceerd in het programmaboekje van Circa 2009, in Sensor (Sensoa) en in 'Dansen in het luchtledige - Leven met HIV' de autobiografie van Patrick Reyntiens, geschreven in samenwerking met auteur Luc De Keersmaecker
 

woensdag 26 juni 2002

Een schaduw op het water ...

.
voor Jille (1959 - 2002)  
een vriend die er voor koos om niet langer met HIV te moeten leven ...

zaterdag 25 mei 2002

Aids Memorial Day, zat. 25 mei 2002, Handelsbeurs, Antwerpen

.

Tijdens de plechtigheid voor Aids Memorial Day mocht ik zaterdag 25 mei 2002 een poëzievoordracht geven in de Handelsbeurs te Antwerpen. Ik koos voor een aantal gedichten over HIV en aids, liefde, hoop, een nieuwe lente en afscheid nemen. Het was (ik schrijf dit nu in 2020) veruit de meest gewaardeerde voordracht die ik ooit mocht geven, met vanuit het publiek hartverwarmende reacties tijdens en na de lezing. 

De gedichten die ik bracht
(wie ze wil lezen kan dit door op de titels te klikken):

Hoe ernstig wordt de liefde
Ik ben een kikker die gekust wil worden
Ik voel in mij september weer
Winter
Regenboog
Opeens werd het weer lente
Als jij straks sterft
Ik zie je graag
Op een avond …


Enkele foto’s en een korte bespreking van de plechtigheid in Sensor (tijdschrift van sensoa): 

(Voor wie zich zou afvragen waarom mijn arm in een mitella zat: ik had een 
dubbele elleboogbreuk vanwege een ongeval met de fiets kort voordien)


maandag 3 juni 1996

Hugo, een sonnettencyclus


I.

Gewoonweg Hugo heette hij
hij was perfect in het beminnen
en ik zodanig buiten zinnen
dat rede snel verdween voor mij

’t verblinde ons hier allebei
en telkens mocht ik meer ontginnen
liefkozend lokte hij mij binnen
een hoogtepunt kwam naderbij

zijn omgeploegde ondergrond
behoorde enkel mij nog toe
hij keek naar hoe ik in hem ging

geen remming meer, met open mond
werd ik in hem verzadiging
en even niet meer levensmoe.

II.

Heel even niet meer levensmoe
mocht ik met hem de liefde delen
en gaandeweg de wil bespelen
zo gaven wij aan vrijheid toe

we braken beiden een taboe
door niets aan lusten te verhelen
het risico kon ons niet schelen
in dit verheven rendez-vous

hij was nog jong, maar heel ervaren
hij wist hoe alles samen hing
de vrije liefde en de nacht

er was geen sprake van bezwaren
ik vulde hem met mij en zacht
werd ik in hem verzadiging.

III.

Werd ik in hem verzadiging
of ben ik enkel klaargekomen
het maanlicht, struikgewas, de bomen
ik deed niet meer dan weer mijn ding

hoe mooi is zo’n herinnering
die vaak en vaag is voorgekomen
hoe vluchtig heb ik hem genomen
terwijl ik toch zijn lof bezing

hoeveel is mij zo’n jongen waard
ik kende noch zijn achtergrond
zijn liefdes- noch zijn levensloop

ik heb hem even aangestaard
hoe hij daar stond, vervuld van hoop
geen remming meer, met open mond.

IV.

Geen remming meer, met open mond
en toen die lach op zijn gezicht
zijn ogen strak naar mij gericht
de blik die toen te lezen stond

misschien is het wel ongegrond
maar nu lijkt het totaal ontwricht
een zwarte rand rond dit gedicht
er was iets dat ik niet verstond

waarom wou hij zo graag onveilig
ik wou, maar onder geen beding
mocht ik van hem bescherming aan

voor mij was dat voorheen steeds heilig
maar de drang verdrong de argwaan
ik keek naar hoe ik in hem ging.

V.

Ik keek naar hoe ik in hem ging
en hoe mijn grens hier werd verschoven
ooit hoorde ik mezelf beloven
dat vreemd en veilig samenhing

terwijl ik mijn verstand verdring
mijn eed zo grondig afgekloven
ik poot mezelf in vreemde hoven
ik wist dat ik een fout beging

hoe dom was ik en ondoordacht
en toch, weet ik, ook aangenaam
een duister spelen met het leven

de liefde van niet eens een nacht
ik heb ze met gevoel bedreven
uitzonderlijk vroeg ik zijn naam.

VI.

Uitzonderlijk vroeg ik zijn naam
maar niet waarom wij niet vermeden
of wat hij vond van wat wij deden
het ging vanzelf, hij was bekwaam

met boven ons de volle maan
misschien was dat de grote reden
geen toekomst was er, geen verleden
alleen heel even slechts de waan

de dood, ik heb hem steeds vereerd
en onverhoeds stond hij voor mij
verleidelijk in schemering

nog steeds door hem gefascineerd
gedenk ik de herinnering
gewoonweg Hugo heette hij.



© bert deben
Turnhout - Antwerpen, 17 april - 3 juni 1996.
Herwerkt, Vogelwaarde 27 november 2021.


vrijdag 9 februari 1996

Ontnuchterend

 

Ontnuchterend

               een sonnet voor 2 stemmen

 

Naief                                       

en Stoer

 

Hij was mijn prins op het witte paard

Hij was mijn zoveelste in een lange rij

totaal van slag heb ik hem aangestaard

er kon er nog wel eentje bij

 

het was op een fuif, ik verveelde mij

al zijn schoonheid werd geopenbaard

ik knoopte mijn hemd los, vroeg: ben je vrij?

hij heeft mij spontaan de liefde verklaard

 

binnen het uur lag hij naakt in mijn bed

flabbergasted zweefde ik met hem mee

een condoom? Dat bederft toch de pret!

hij was een zwemmer en ik was zijn zee

hij wou blijven slapen, maar ik zei ‘Nee!’

 

achteraf bleek ik gelukkig niet besmet.

 

 

© bert deben

Antwerpen, 9 februari 1996. 


.

vrijdag 3 maart 1995

Hij beminde (Il adore)


M
oeder koestert het hoofd van haar stervende zoon
woede, tranen, allerlei gevoelens stromen door haar heen
zo'n gevoelige jongen – hij was goed met zijn handen, weet je …
niemand vernoemt het onuitsprekelijke
maar iedereen begrijpt het

hier, in deze koude witte kamer
vastgebonden aan allerlei toestellen
is het moeilijk voor te stellen hoe hij vroeger was:
lachend, gillend, een tuimelende majesteit 
de meest verbazingwekkende lichtshow die men zien kon 
wervelend, swingend, altijd opgewekt
hoe kon je sterven, wat een eenzaam iets om te doen …

stilte staat gelijk aan dood is wat men zegt
maar ook woede en tranen nemen pijn niet weg
hoe ver moet dit gaan, hoe dichtbij moet het komen
voordat het jou beroert?
voordat het ook mij zal raken …

hier, in deze koude witte kamer
vastgebonden aan allerlei toestellen
is het moeilijk voor te stellen hoe je vroeger was:
lachend, gillend, een tuimelende majesteit 
de meest verbazingwekkende lichtshow die men zien kon 
wervelend, swingend, altijd opgewekt
hoe kon je sterven, wat een egoïstisch iets om te doen …

vroeg je ooit aan al die vreemde zielen
wat ze eigenlijk zochten bij jou?
en lachten ze dan?
of zeiden ze dat ze het zelf ook niet echt wisten?
je werd gekwetst door de liefde
maar toch zocht je ze telkens opnieuw op …

je beminde …
je beminde …
je beminde …  
 
 
Boy George 
(‘Il adore’ uit ‘Cheapness and beauty’ Virgin Records 1995)
hertaling: © bert deben, maart 1995. 
 


woensdag 26 januari 1994

 

In de wachtzaal

Wordt het sterven op termijn 
gedood op eigen jachtterrein 
krijgt de liefde straks een bijsmaak 

of is dit slechts een weekje schaak 
maar hoeft het nog niet ‘mat’ te zijn 
alleen een kort maar hevig sein? 


© bert deben 
Antwerpen, woensdag 26 januari 1994,
wachtend op de uitslag van mijn aids-test. 


 .