Zintuiggedicht van Maartje Smits in de beeldentuin van Museum Kranenburgh (Bergen, NH)
Maartje schreef in 2021 zes gedichten (voor elk zintuig één) voor deze gedichtenroute.
Kruimeldief, stadspark
Overal liggen er elfenvleugeltjes
met een zaadje aan, ik ken hun naam niet
ze helikopteren naar beneden en liggen
daar te wachten op harken van tuiniers
in fel oranje pakken. De duiven
wandelen vertrouwelijk dicht bij
doen alsof ze druk bezig zijn met af
en toe wat pikken in het groen, hopend
op wat koek of chips. Ik stel hen teleur
door niets te eten. Naast mij vraagt
iemand luid aan vermoedelijk een vriend:
‘Hoe stelt uw vrouw het in Amerika,
is ze nog steeds depressief?’ Als een duif
pik ik kruimeltjes van het gesprek mee.
© bert deben
Antwerpen, stadspark, woensdag 13 mei 2015.
ZONDER ZORGEN
Welke dag het is
vraagt iemand mij
ik zeg: mijn dag is altijd morgen
vandaag is tijd en gaat voorbij
maar morgen niet
want dat is iets om steeds naar uit te kijken
of soms ook niet
soms is men ook voor morgen bang
wat niet echt hoeft
want wat gebeurt, gebeurt steeds nu
maar welke dag is het dan nu?
dat maakt niet uit
toch niet voor mij
ik wil een leven zonder zorgen
ik loop graag met een glimlach rond
een heel groot park met een paleis
dat is de dag
mijn dag is altijd morgen.
.
© bert deben
Berlijn, Potsdam, park Sanssouci, dinsdag 18 juli 2023.
RecommandéVandaag de brief gaan halenhij lag er al dagen, aangetekendte wachten in postpunt City kiosknu ligt hij naast mij om aandachtte vragen. Gepost te Stabroekvier november anno dit jaarzes euro zevenenvijftig centen niet eens een zegel er opeen stempel en klaar.Recommandé heet het mooierin het Frans. Ik zit op een bankjethans, en inhaleer de geur vanontbinden, het is herfst en alwat vergaat is prachtig van kleur.
De brief mag nog evengesloten blijven, de inhoudken ik al een week en een dag:Omwille van economischeredenen, ontslag.© bert debenAntwerpen, stadspark, donderdag 12 november 2020.
.
.gepubliceerd in bloemlezing Po-e-zine 17 okt. 2021
Iets van waardeEen park, een vijver, op fluisterafstandeen klaterende fontein, dwarrelendblaadjes die naast me landenop een bankje in september in de zonexcuseer me, maar waar vind ik ietsvan waarde? Naast me staat een mandie niet ziet dat ik een dichter benik wijs hem naar de bomen, naarde bladeren die gevallen zijnnaar de kleuren van ontbindinghij knikt weinig begrijpenden verdwaalt in mijn gedachtenverstaan zullen wij elkaar wel nooitmaar evengoed blijven wij wel trachten.© bert debenOostburg, maandag 14 september 2020..